Naučnici su uspeli da prikupe neoborive dokaze o postojanju vode na Mesecu, koja nam možda može biti i dostupna. Ovo otkriće će sigurno uticati na buduće misije na Mesec za koje se Nasa uveliko priprema.

Sve do devedesetih godina se pretpostavljalo da je Mesečeva površina suva, s obzirom na to da nema atmosferski sloj koji bi ga štitio od Sunčevih zraka. Onda su svemirske letelice koje su kružile oko Meseca uočile naznake leda u velikim i nepristupačnim kraterima u blizini njegovih polova.

Zatim su 2009. spektrometri na indijskoj svemirskoj letelici “Čandrijan-1″ zabeležili svetlosne talase koje emituje voda sa Mesečeve površine. No, i pored toga, naučnici nisu mogli sa sigurnošću da tvrde da je to zaista voda ili hidroksil koji se sastoji od jednog atoma kiseonika i jednog atoma vodonika, a koji se nalazi u mineralima.

No, kako je Nasa danas saopštila, Kejsi Honibal iz Nasinog Godard svemirskog centra u Merilendu i njegove kolege, merenjem talasnih dužina sunčeve svetlosti koja se odbija od Mesečeve površine potvrdili hemijski sastav koji nedvosmisleno upućuje da je u pitanju voda.

Podatke je prikupila “Stratosferska opservatorija za infracrvenu astronomiju” (Sofija), modifikovani “boing 747″ koji je imao reflektujući teleskop prečnika 2,7 metra.

Voda je otkrivena na geografskim širinama prema Mesečevom južnom polu, kako naučnici tvrde u ozbiljnim količinama, što će možda omogućiti i njenu eksploataciju za potrebe na Zemlji, o čemu će se više znati kada Nasa uspostavi koloniju na Mesecu.

Astronomi Američke svemirske agencije (NASA) otkrili su novu planetu roze boje. Prema pisanju lista “Nešenel post”, novootkrivena planeta GJ 504b je Jupiterove veličine, ali ima četiri puta veću masu.

Reč je o dosad najlakšoj egzoplaneti koju su astronomi otkrili direktno snimajući duboki svemir. Za njeno otkriće zaslužni su međunarodna ekipa astronoma i teleskop Subaru, smešten na Havajima.

Udaljena 57 svetlosnih godina od Zemlje (oko 57.000 milijardi kilometara), nalazi se u sazvežđu Device i orbituje oko zvezde GJ 504, slične našem suncu.

“Kada bismo mogli da otputujemo do ove džinovske planete, videli bismo užareni svet boje tamnog trešnjinog cveta”, navodi Majkl Mekelvin, član NASA tima koji je otkrio egzoplanetu.

Boja planete je rezultat toplote koja sa nje isijava. Temperatrure na njenoj površini dostižu preko 230 stepeni Celzijusa, mada je udaljenost između nje i njene zvezde oko 44 puta veća nego između Zemlje i Sunca. Upravo ta činjenica dovodi u pitanje postojeći model nastanka džinovskih planeta.

(B92)

Sunce je juče eruptiralo, oslobađajući super-vrelu plazmu, koja se visoko izvila iznad površine naše Zvezde, nakon čega je izbačena koronalna masa (CME) pohrlila u svemir.

Moćna solarna eksplozija dogodila se u 17.45 časova GMT i registrovana je kao umerena erupcija klase M1.7 na skali solarnih oluja, obaveštava Blic.

Eksplozija se dogodila u aktivnom region Sunca, koji je verovatno odgovoran za solarnu olujnu aktivnost primećenu na zvezdi u nedelju.

Erupcijom je u svemir izbačena ogromna količina solarne plazme koja, kad je upravljena ka Zemlji, može da prouzrokuje predivne aurore borealis, ali i omesti navigacione i komunikacione sisteme i strujne mreže.

Postoje tri klase solarne oluje, C, M i X, od kojih je C najslabija, a X najjača. Sunce je trenutno u aktivnoj fazi svog 11-godišnjeg ciklusa i očekuje se da će 2013. godine dosegnuti svoj vrhunac aktivnosti.

Drakonidi snimljeni u Švedskoj

Kiša meteora, drakonida, koji su poslednji put viđeni još 2005. godine, sinoć su obasuli noćno nebo iznad Evrope, Bliskog istoka i Severne Afrike.

Stručnjaci NASA procenjuju kako na sat proleće između 500 i 1.000 meteora, ali da svetlost Meseca i Sunca onemogućavaju gledanje spektakla na nebu iznad SAD-a.

Nešto su u boljoj poziciji Šveđani, a u švedskom nacionalnom parku Farnebofjardens snimljena je fotografija koja beleži ovu meterosku kišu.

“Kišu meteora je teško predvideti, kao i pravu. Drakonidi su umeli pre da nas iznenade, a verovatno će to činiti i u budućnosti”, izjavio je Pol Vejgart, astronom sa Univerziteta Zapadni Ontario u Kanadi.

Drakonidi se pojavljuju kao kiša meteora na svakih otprilike 6,6 godina i nisu svaki put podjednako guste – jer to zavisi kroz koji deo oblaka kometine prašine će Zemlja proći.

Tako su 1933. i 1946. godine bile “istorijske kiše Drakonida”, sa više od 10.000 meteora na sat.