Danas se navršava 14 godina od početka vazdušnih napada NATO-a na Saveznu Republiku Jugoslaviju (SRJ), u kojima je ubijeno između 1.200 i 2.500 ljudi.

U bombardovanjima NATO snaga, koja su bez prekida trajala 78 dana, teško su oštećeni infrastruktura, privredni objekti, škole, zdravstvene ustanove, medijske kuće, spomenici kulture, itd.

Prema procenama stručnjaka, SR Jugoslaviji, odnosno Srbiji u nejvećem delu, pored velikog gubitka u ljudskim životima, naneta je materijalna šteta u vrednosti između 30 i 100 milijardi dolara. Od te štete Srbija se još oporavlja.

Napadi na Jugoslaviju počeli su 24. marta 1999. godine nešto pre 20 časova na osnovu naređenja tadašnjeg generalnog sekretara NATO-a Havijera Solane, a jugoslovenska vlada iste noći proglasila je ratno stanje.

Akcija NATO-a, koju su Vlada SRJ, ali i brojni pravni stručnjaci nazvali agresijom, usledila je posle neuspešnih pregovora o rešenju krize u južnoj srpskoj pokrajini Kosovo i Metohija u Rambujeu i Parizu, februara i marta 1999. godine.

O materijalnoj šteti koja je naneta Jugoslaviji tokom bombardovanja izneti su različiti podaci. Tadašnje vlasti u Beogradu procenile su štetu na oko stotinu milijardi dolara i zatražile nadoknadu od članica NATO-a.

Grupa ekonomista G17 štetu je procenila na 29,6 milijardi dolara.

Bombardovanje Jugoslavije okončano je 10. juna, usvajanjem Rezolucije 1244 Saveta bezbednosti UN. Dan ranije, predstavnici Vojske Jugoslavije i NATO-a potpisali su u Kumanovu Vojno-tehnički sporazum, kojim je precizirano povlačenje snaga VJ sa Kosova i ulazak u pokrajinu međunarodnih vojnih trupa.

NATO je izvodio napade na SRJ sa brodova u Jadranu, iz četiri vazduhoplovne baze u Italiji, a u nekim operacijama učestvovali su i strateški bombarderi koji su poletali iz baza u zapadnoj Evropi, pa i iz SAD.

Nakon nekoliko neuspešnih diplomatskih pokušaja, kriza je okončana posredničkom misijom finskog predsednika Martija Ahtisarija i bivšeg ruskog premijera Viktora Černomirdina, specijalnog izaslanika tadašnjeg ruskog predsednika Borisa Jeljcina.

Najpre je tadašnji predsednik SRJ Slobodan Milošević, početkom juna, prihvatio njihov plan za razmeštanje međunarodnih trupa na Kosovu, a potom je taj dogovor verifikovala Skupština Srbije.

Jedinice VJ povukle su se sa Kosova nakon donošenja rezolucije UN, a prve međunarodne trupe ušle su na teritoriju Kosova iz Makedonije već 12. juna 1999. godine.

To je do tada bila najveća operacija Alijanse, a najviše vojnika je došlo iz Nemačke, Francuske, Italije i SAD.

U sastavu Kfora na Kosovo je došlo 37.200 vojnika iz 36 zemalja, od čega je 30.000 iz zemalja članica NATO-a. U međuvremenu je broj tih snaga smanjen na oko 6.000.

Prema podacima UNHCR-a, Kosovo je od dolaska mirovnih snaga napustilo oko 230.000 Srba i Roma, a u pokrajinu se vratilo oko 800.000 izbeglih Albanaca.

U mnogobrojnim incidentima u istom periodu ubijeno je oko 500 ljudi, ranjeno više desetina i oteto 200, prema albanskim izvorima.

Prema srpskim izvorima, od početka bombardovanja kidnapovano je oko 1.500 nealbanaca.

Od ukupno raseljenih sa Kosova, prema podacima UNHCR-a koje je u januaru 2008. izneo tadašnji ministar za povratak i zajednice u vladi Kosova Branislav Grbić, na Kosovo se vratilo 16.500 raseljenih, od kojih su 45 odsto pripadnici srpske zajednice.

U prvoj polovini 2010. ministar za povratak i zajednice u Vladi Kosova Saša Rašić je izjavio da su se tokom 2009. na Kosovo vratil 1.553 osobe.

U organizaciji UNHCR-a u periodu 2009. do 1013. na Kosovo se vratilo 2.540 osoba, podaci su te međunarodne institucije.

Prema evidenciji UNHCR oko 200.000 iseljenih sa Kosova i dalje se nalazi van njegovih granica.

Srbi čine ogromnu većinu izbeglica sa Kosova, ali ima i nekoliko hiljada Roma, Crnogoraca, Bošnjaka i drugih.

Vlasti u Prištini, pak, ističu da se na Kosovo do sada vratilo više od 18.000 ljudi, pripadnika svih zajednica.

Više od 280.000 Srba, prema podacima Vlade Srbije, još nije u svojim domovima na Kosmetu, i pitanje je da li će se tamo ikada vratiti, a vode se kao interno raseljena lica u užoj Srbiji.

(Tanjug, Mondo)

Miroslav Medić, čiji je brat Siniša poginuo u zgradi RTS-a, rekao je da je pre 11 godina zlo pobedilo dobro i da je tada 16 radnika RTS poginulo zarad trenutnih političkih i medijskih interesa NATO i tadašnjeg režima.

Sinoćni pomen kod spomenika " Zašto"

“Nijedna od ove dve strane nije priznala krivicu. Pravda za mrtve ne postoji. Ostaje nam da verujemo da su našli mir u nekom drugom, lepšem svetu”, rekao je Miroslav Medić koji se obratio prisutnima u ime porodica poginulih.

Venac na spomen obeležje “Zašto” položio je i zamenik gradonačelnika Beograda Milan Krkobabić. On je rekao da oni koji su danas došli na spomen obeležje neće moći da daju odgovor na pitanje “Zašto”.

U noći 23. aprila 1999. godine, u jeku bombardovanja tadašnje Jugoslavije, dva projektila iz aviona Severnoatlantske alijanse pogodila su zgradu Televizije Beograd. Poginulo je 16 zaposlenih u RTS-u. Potpuno je uništen master – tehničko srce nacionalne televizije. Na programu su bile Vesti. Bilo je to u 02:06.